Mensen vinden dat ik zeur. Maar dat is helemaal niet waar. Ik mopper. Op hoog niveau zelfs. Mensen hoeven mij niet te vertellen dat ik mopper. Ik mopper hard genoeg om het zelf ook te horen. Ik mopper uit vrije wil. Mopperen is een keuze, en voor mij een hele bewuste. Meer dan andere mensen heb ik reden om te mopperen. Sterker nog: andere mensen ZIJN voor mij vaak de reden om te mopperen. En vooral mensen die zeggen dat ik mopper.

Eigen schuld dus. Ik heb een prachtig leven. Ik heb een droomvrouw, twee schatten van kinderen en op mijn C.V. prijken momenteel 3 beroepen die ik altijd als onbereikbaar heb gezien. Tegelijkertijd. Dat is niet mis, zeg nou zelf? Geen reden om te mopperen dus. Mijn ouders leven nog. Mijn schoonouders leven nog. De hele familie leeft eigenlijk nog, en ze worden stuk voor stuk stokoud. Niets aan het handje dus. En totaal niets om over te mopperen. Maar wat niet mág is nu juist zo leuk. Dus mopper ik. Van harte. En nog heel lang. Wen er maar aan.