Web streepje log punt NL. Jarenlang mijn prettige verslaving, daarna lange tijd de nagel aan mijn virtuele doodskist. Maanden waren al mijn blogs weg. Weliswaar veilig gesteld op schijf, maar niet meer vindbaar voor de lezer. Vond ik dat erg? Welnee. Ik was er klaar mee. Maar nu is web streepje log punt NL ineens weer zichtbaar. Mijn oude blogs zijn terug. Ze ‘lijken’ de zaken weer op orde te hebben, en toegegeven… het ziet er gelikt uit. Dus, zal er in 2012 nog wat verschijnen hier of blijft het bij deze ene post? Ik hoor graag je mening. Als je er nog bent tenminste.

Wat staat iedereen toch te schreeuwen? In besinterklaasde winkelstraten, op winderige pleinen en naast de daklozenkrantverkoper? Overal waar ik ga, staan mensen te schreeuwen tegen de BTW-verhoging op cultuurkaartjes. Het is een schande, vinden ze. Dus gaan ze massaal de straat op en schreeuwen tegen een overheid die ze zelf nog maar pas hebben gekozen. Want toen Mojo alle concurrenten opkocht en zo een kaartjes-monopoly verworf, hielden ze hun mond. Toen Mojo op zijn beurt werd overgenomen door het fascistische Clear Channel Communications (CCC) hielden ze hun mond. Toen ze administratiekosten per kaartje moesten gaan betalen, ook al kochten ze 4 kaartjes in 1 transactie, hielden ze hun mond. Toen de zwarthandel in handen kwam van diezelfde woekeraars hielden ze hun mond. Toen artiesten, die weigerden wurgcontracten af te sluiten met CCC, niet meer mochten optreden in ‘hun’ stadions hielden ze hun mond. Toen de Nederlander (via per opbod verkochte radio- en TV-kanalen) zo lang met slechte muziek werd bestookt, dat ze die smurrie maar leuk zijn gaan vinden, hielden ze hun mond. Toen kaartjes voor exclusieve optredens onder bekende Nederlanders werden verdeeld of onbetaalbaar werden, hielden ze hun mond. Het gepeupel diende maar evenementenbier te drinken in circustenten onder het genot van zangertjes, met veel Heras hekwerk er omheen. Maar nu ze niet langer door bedrijven maar door de overheid worden uitgeknepen, pikken ze het niet meer. Ze gaan de straat op. Schreeuwend om het universele recht op cultuur. Tenslotte bepalen wij zelf wel door wie we belazerd worden. Dat is vrijheid. En een volk dat voor BTW zwicht…

LAAT DE
COACH DE
PEST KRIJGEN

Het leek zo leuk, een hele dag keepers-training voor mijn zoon Luuk. Echter, toen we in IJmuiden uit de auto stapten viel onmiddellijk een bui hagel op ons hoofd. Een voorteken? Dat viel mee. Al snel kwam de zon tevoorschijn en won geleidelijk aan kracht. Langs de lijn van het trainingsveld wist ik mij vergezeld van 30 jaar onterechte ziektewet-uitkering, in de vorm van een >2 meter lang domhoofd. 10 minuten voor de middagpauze riep hij ene Donny bij zich, terwijl onduidelijk bleef of Donny nu zijn zoon, zijn kleinzoon of misschien wel allebei was. Na 10 keer roepen kwam Donny eindelijk zijn flesje Extran ophalen aan de zijlijn. "Ik mocht niet naar de kant van de coach", zei Donny. Dat werd door de reus beantwoord met: "Laat de coach de pest krijgen". Opvoedkundig niet het beste antwoord, maar wel duidelijk. Donny kreeg de opdracht ook zijn broer naar de kant te sturen, of de coach dat nu goed vond of niet. Ook Moos bleek het resultaat van honderden jaren seks binnen de familie te zijn. Zo leuk als het ochtendprogramma was, zo dodelijk saai werd de middag. Er werd een competitie opgestart waarbij de keepers 1-op-1 tegen elkaar moesten voetballen. Het kwam niet echt op keepers-kwaliteiten aan. Luuk zat dus al snel met 70 andere jonge keepertjes te kijken hoe 8 oudere totaalvoetballertjes uitmaakten wie de beste dribbelaar van het span was. Daarna volgde een demonstratiewedstrijd die in de leeftijdsgroep van mijn zoon op totale desinteresse mocht rekenen. Het was een lange dag geweest en de heren waren moe. Niet gek dus dat Luuk om half 4 naar huis wilde en de demo, de prijsuitreiking en het bedanken van de sponsors aan zich voorbij wilde laten gaan. Dat leek mij een prima idee, dus liet ik Luuk zijn bal ophalen bij de coach. Die dacht daar heel anders over. Hij zou zijn bal pas terugkrijgen als het hele programma voorbij was. Toen ik vervolgens zelf de bal wilde pakken kreeg ik de hoofdcoach op mijn nek. Die bal bleef waar hij was, dacht hij, ook toen ik hem vertelde dat mijn zoon als anderhalf uur stil zat en ik er ook genoeg van had. "Laat de coach de pest krijgen", dacht ik. Maar ik zei het niet. 2 minuten later stapten we in de auto. Mét onze bal.