Soms mogen mensen elkaar niet. Niets aan te doen. Gewoon doorgaan met je leven, liefst zo ver mogelijk langs elkaar heen. Maar soms lukt dat niet. Soms lopen levens parallel. Soms ontmoet je elkaar vaker dan je lief is.

Van kennissen kreeg mijn dochter een replica van de Eiffeltoren. Nog geen 5 centimeter hoog, maar het ding heeft nu al een reputatie. Een geduchte reputatie zelfs. Ik vraag mij af of meneer Eiffel ooit heeft geweten wat zijn ontwerp aanricht als het niet toeristisch staat te zijn midden in een stad, maar slechts 5 centimeter hoog over de woonkamervloer slingert. Hoe vaak ben ik ‘s nachts al niet van werk of uitgaan thuis gekomen om vervolgens mijn blote voet over het miniatuurtje heen te draperen? Te vaak.

Rechtopstaand is hij dodelijk. Dat spreekt voor zich. 5 centimeter dodelijk staal voor je voetzool. Maar ook als het Eiffeltorentje op zijn kant ligt is het een moordwapen. Heb je dus mensen in je omgeving die je iets minder aardig vindt dan andere mensen? Hebben ze kinderen? Geef die kleine belhamels een replica van de Eiffeltoren. Daar hebben ze nog lang plezier van. En jij ook.

Mensen vinden dat ik zeur. Maar dat is helemaal niet waar. Ik mopper. Op hoog niveau zelfs. Mensen hoeven mij niet te vertellen dat ik mopper. Ik mopper hard genoeg om het zelf ook te horen. Ik mopper uit vrije wil. Mopperen is een keuze, en voor mij een hele bewuste. Meer dan andere mensen heb ik reden om te mopperen. Sterker nog: andere mensen ZIJN voor mij vaak de reden om te mopperen. En vooral mensen die zeggen dat ik mopper.

Eigen schuld dus. Ik heb een prachtig leven. Ik heb een droomvrouw, twee schatten van kinderen en op mijn C.V. prijken momenteel 3 beroepen die ik altijd als onbereikbaar heb gezien. Tegelijkertijd. Dat is niet mis, zeg nou zelf? Geen reden om te mopperen dus. Mijn ouders leven nog. Mijn schoonouders leven nog. De hele familie leeft eigenlijk nog, en ze worden stuk voor stuk stokoud. Niets aan het handje dus. En totaal niets om over te mopperen. Maar wat niet mág is nu juist zo leuk. Dus mopper ik. Van harte. En nog heel lang. Wen er maar aan.

Web streepje log punt NL. Jarenlang mijn prettige verslaving, daarna lange tijd de nagel aan mijn virtuele doodskist. Maanden waren al mijn blogs weg. Weliswaar veilig gesteld op schijf, maar niet meer vindbaar voor de lezer. Vond ik dat erg? Welnee. Ik was er klaar mee. Maar nu is web streepje log punt NL ineens weer zichtbaar. Mijn oude blogs zijn terug. Ze ‘lijken’ de zaken weer op orde te hebben, en toegegeven… het ziet er gelikt uit. Dus, zal er in 2012 nog wat verschijnen hier of blijft het bij deze ene post? Ik hoor graag je mening. Als je er nog bent tenminste.