LAAT DE
COACH DE
PEST KRIJGEN

Het leek zo leuk, een hele dag keepers-training voor mijn zoon Luuk. Echter, toen we in IJmuiden uit de auto stapten viel onmiddellijk een bui hagel op ons hoofd. Een voorteken? Dat viel mee. Al snel kwam de zon tevoorschijn en won geleidelijk aan kracht. Langs de lijn van het trainingsveld wist ik mij vergezeld van 30 jaar onterechte ziektewet-uitkering, in de vorm van een >2 meter lang domhoofd. 10 minuten voor de middagpauze riep hij ene Donny bij zich, terwijl onduidelijk bleef of Donny nu zijn zoon, zijn kleinzoon of misschien wel allebei was. Na 10 keer roepen kwam Donny eindelijk zijn flesje Extran ophalen aan de zijlijn. "Ik mocht niet naar de kant van de coach", zei Donny. Dat werd door de reus beantwoord met: "Laat de coach de pest krijgen". Opvoedkundig niet het beste antwoord, maar wel duidelijk. Donny kreeg de opdracht ook zijn broer naar de kant te sturen, of de coach dat nu goed vond of niet. Ook Moos bleek het resultaat van honderden jaren seks binnen de familie te zijn. Zo leuk als het ochtendprogramma was, zo dodelijk saai werd de middag. Er werd een competitie opgestart waarbij de keepers 1-op-1 tegen elkaar moesten voetballen. Het kwam niet echt op keepers-kwaliteiten aan. Luuk zat dus al snel met 70 andere jonge keepertjes te kijken hoe 8 oudere totaalvoetballertjes uitmaakten wie de beste dribbelaar van het span was. Daarna volgde een demonstratiewedstrijd die in de leeftijdsgroep van mijn zoon op totale desinteresse mocht rekenen. Het was een lange dag geweest en de heren waren moe. Niet gek dus dat Luuk om half 4 naar huis wilde en de demo, de prijsuitreiking en het bedanken van de sponsors aan zich voorbij wilde laten gaan. Dat leek mij een prima idee, dus liet ik Luuk zijn bal ophalen bij de coach. Die dacht daar heel anders over. Hij zou zijn bal pas terugkrijgen als het hele programma voorbij was. Toen ik vervolgens zelf de bal wilde pakken kreeg ik de hoofdcoach op mijn nek. Die bal bleef waar hij was, dacht hij, ook toen ik hem vertelde dat mijn zoon als anderhalf uur stil zat en ik er ook genoeg van had. "Laat de coach de pest krijgen", dacht ik. Maar ik zei het niet. 2 minuten later stapten we in de auto. Mét onze bal.

LAAT IK NAAR
MIJN MOEDER
LUISTEREN

Sinds 2 jaar weet ik wat koorts is. Ik was wel eens ziek, maar daar lag meestel exorbitant gedrag mijnerzijds aan ten grondslag. Uitputting, doorhobbelen en roofbouw op je eigen lichaam zijn de sterkste punten op mijn CV. Tot 2 jaar terug. Toen begreep ik ineens wat het was om het ene moment te gutsen van de warmte en het volgende onder te duiken in een ijswak: ik had voor het eerst koorts. De leeftijd komt met gebreken. Nu – 2 jaar later – lig ik wéér op apegapen. Niet zo heftig als toen, maar erg genoeg om dingen te moeten afzeggen. Vanavond zie ik mijzelf niet naar the event of the year gaan tijdens de opening van het Amsterdam Dance Event. Zeker niet met twee klussen voor de boeg die ook al inbreuk plegen op mijn nachtelijke rust. En dat is balen. Zó vreselijk balen. Ziek zijn zuigt. Ziek zijn belemmert. Ziek zijn is no fun. Maar zoals mijn moeder altijd zegt: je moet naar je lichaam luisteren. Laat ik naar mijn moeder luisteren. Oók voor het eerst.